Jak założyć hodowlę mączników: pojemnik, podłoże, cykl

Kupowałem mączniki w sklepie przez pierwsze dwa lata. Pudełko co tydzień, dziesięć złotych, a w połowie tygodnia i tak kończyły się albo psuły, bo leżały w lodówce dłużej, niż powinny.

Potem policzyłem: dwa lata razy pięćdziesiąt tygodni razy dziesięć złotych. Wyszła kwota, za którą kupiłbym termostat, i to dobry. Założyłem hodowlę tego samego wieczoru, głównie ze złości.

Okazało się, że to jest jedna z najprostszych rzeczy, jakie zrobiłem w terrarystyce. Prostsza niż ustawienie gradientu, prostsza niż dobór lampy, znacznie prostsza niż zrozumienie, po co mi trzeci termostat.

Trzy pojemniki, bo trzy postacie

Mącznik młynarek przechodzi pełne przeobrażenie: larwa, poczwarka, chrząszcz. Te trzy postacie żyją w tym samym pojemniku i wchodzą sobie w drogę — larwy uszkadzają nieruchome poczwarki, chrząszcze zjadają jaja, a Ty i tak nie umiesz nic z tego wyłowić z gęstego podłoża.

Rozwiązanie jest jedno i jest banalne: rozdzielić postacie do trzech pojemników. Cała reszta hodowli to konsekwencje tej decyzji.

Temperatura jest jedynym pokrętłem, jakie masz

Wszystko w tej hodowli zależy od temperatury. Tempo wzrostu larw, długość stadium poczwarki, moment, w którym chrząszcz zaczyna składać jaja.

W dwudziestu stopniach hodowla żyje, ale ledwo się rusza. W dwudziestu sześciu chodzi w tempie, które ma sens praktyczny. Nie warto podkręcać wyżej i stawiać pojemnika na macie grzewczej — nie dlatego, że coś strasznego się stanie, tylko dlatego, że mata grzeje od spodu punktowo, podłoże przy dnie wysycha, a hodowla przenosi się do góry i zbija w warstwie tektury.

To był mój pierwszy pomiar w tej hodowli i jedyny, który naprawdę czegoś mnie nauczył. Reszta to rutyna.

Podłoże: otręby i tyle

Podłoże jest jednocześnie pokarmem, domem i miejscem, w którym chrząszcze składają jaja. Nie potrzebuje niczego wymyślnego.

Otręby pszenne. Można drobne płatki owsiane, można kaszę manną, można mieszankę. Warstwa trzy do czterech centymetrów. Wszystko, co znajdziesz w spożywczym za kilka złotych za kilogram, i będzie to najtańsza pozycja w całym Twoim terrarystycznym budżecie.

Podłoże z czasem zamienia się w drobny pył — to są odchody i wylinki. Gdy pyłu zrobi się więcej niż otrąb, przesiewasz przez sito, pył wyrzucasz, dosypujesz świeżych. U mnie wychodzi to raz na dwa–trzy miesiące.

Wilgoć podajesz warzywem. Plaster marchewki, kawałek ziemniaka, skórka jabłka. Nigdy naczynie z wodą — larwy w nim toną, a wilgotne podłoże pleśnieje w kilka dni. Warzywo leży dzień lub dwa, potem je wyjmujesz, zanim zacznie gnić.

Suma, którą wydałem: mniej niż dwa pudełka mączników ze sklepu. Zwrot nastąpił po niecałych trzech tygodniach, czyli mniej więcej wtedy, gdy jeszcze nie byłem pewien, czy w ogóle cokolwiek z tego wyjdzie.

Czego się nie spodziewałem

Pierwszy miesiąc wygląda, jakby nic się nie działo. Larwy rosną powoli, jaj nie widać w ogóle — są mniejsze niż ziarno kaszy manny i po prostu ich nie zobaczysz w otrębach. Miałem wtedy silne przekonanie, że hodowla padła.

Nie padła. Po prostu mączniki nie mają dla nas trybu podglądu i trzeba to przeczekać.

Druga rzecz: hodowla nie wymaga uwagi. Dziesięć minut tygodniowo, i to głównie na wymianę marchewki. Nie ma tu nic do optymalizowania, co dla kogoś takiego jak ja było lekkim rozczarowaniem. Przez pierwsze pół roku szukałem parametru, który mógłbym mierzyć i logować, i nie znalazłem żadnego poza temperaturą pokoju.

Trzecia rzecz, o której nikt mnie nie uprzedził: chrząszcze mącznika żyją kilka miesięcy i przez ten czas nic nie robią poza jedzeniem otrąb i składaniem jaj. Pojemnik numer trzy jest najnudniejszym miejscem w moim mieszkaniu i jednocześnie tym, od którego zależy cała reszta.